Gdy pytamy, jakie jest imię Boga, zapewne wielu chrześcijan odpowiedziałoby, że to „Jahwe” lub „Jehowa”. Ale jaka jest różnica? Co oznaczają inne imiona Boga, takie jak „Elohim”, „Adonai” czy „El Shaddai”? W kolejnych akapitach wyjaśnię znaczenie tych imion oraz gdzie występują w Piśmie Świętym.
Przeczytajmy na początek trzeci rozdział Księgi Wyjścia, gdzie Bóg ukazuje się Mojżeszowi w płonącym krzewie. W wersecie 15 jest napisane: „I powiedział jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak powiesz do synów Izraela: JHWH, Bóg waszych ojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. To jest moje imię na wieki i tak Mnie będą wspominać przez wszystkie pokolenia”.
Imię „Jahwe” jest tu zapisane jako „JHWH”, ponieważ jest to polski odpowiednik hebrajskich spółgłosek „י־ה־ו־ה”. W hebrajskim nie zapisuje się samogłosek, a Żydzi — jak się zakłada, mniej więcej od czasów po zniszczeniu Drugiej Świątyni — bali się wymawiać tego imienia, zastępując je słowem Adonai lub Haszem. Z czasem zapomniano więc, jakimi samogłoskami należałoby uzupełnić tetragram JHWH. To prowadzi do wniosku, że nie znamy jego pierwotnej wymowy. Jednak to tylko wierzchołek góry lodowej, bo wiemy m.in. z niektórych manuskryptów Septuaginty, że możliwa transliteracja to „Jahwe”.
Ponadto wiadomo, iż imię „JHWH” wiąże się z hebrajskim czasownikiem „haja” (היה) — „być, istnieć”. Można zauważyć, że korzeń tego słowa ma dwie sylaby: „ha-ja”. W Starym Testamencie istnieje też skrócona forma imienia: „Jah”, używana m.in. w Psalmach oraz w niektórych imionach, jak Izajasz (hebr. Jesza-jahu), co wskazuje, że pierwszą samogłoską najwyraźniej jest „a”. Dlatego bardzo prawdopodobne jest, iż imię Boga wymawiano jako „Jahwe”, a oznacza ono „TEN, KTÓRY JEST”.
Drugą interpretacją jest „Jehowa” — forma powstała z połączenia spółgłosek tetragramu JHWH oraz samogłosek pochodzących od słowa Adonai („mój Pan”). Żydzi używali Adonai zamiast „Jahwe”, dlatego z czasem doszło do takiego mieszania. W związku z tym prawdopodobnie „Jehowa” nie oddaje poprawnej wymowy imienia Boga.
„Elohim” w hebrajskim oznacza „Bóg” (dosłownie: „bogowie”, jednak używane jako forma podkreślająca majestat i potęgę Boga). To pierwsze słowo odnoszące się do Boga w Biblii, użyte już w Księdze Rodzaju 1:1. Liczba pojedyncza tego słowa to „Eloa”, spokrewniona z „El”, które również często pojawia się w Psalmach. Z perspektywy mesjańskiej fakt, że „Elohim” występuje w liczbie mnogiej, bywa interpretowany jako wskazanie na jedność Ojca, Syna i Ducha Świętego w jednej naturze, lecz trzech osobach. W Księdze Powtórzonego Prawa 6:4 czytamy: „Słuchaj, Izraelu! JHWH jest naszym Bogiem (Elohenu — forma mnoga), JHWH jeden!”. Dodatkowo w Księdze Rodzaju Bóg mówi: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz, na nasze podobieństwo…”.
„El Shaddai” znaczy „Wszechmogący Bóg”. Po raz pierwszy to imię pojawia się w Księdze Rodzaju 17:1, a w całej Biblii występuje jedynie siedem razy, przede wszystkim właśnie w Księdze Rodzaju. Składa się z elementów El (Bóg) oraz Shaddai (Wszechmogący).
